Delilik, insana ne kadar yakın duruyor. Aşk yüzünden kaç kişi delirmiştir bilmem ama insan bazen bu yüzden farklılaşabiliyor. Asla yapmam dediği durumlara düşebiliyor. Örneğin kendi kendisiyle konuşuyor. Gerçi ben yalnızken severim kendimle konuşmayı ve bu da beni zaten deli yapıyor ama herhalde yapmam diyen ya da bu durumu delilikle nitelendirenler çoğunluktadır.

Kişi deliliği düşünürse acaba bu da delilik midir? Ya da düşünceleri delilik sınırlarında geziyorsa ve farkındaysa bu durumun?

Peki insan aşk acısını unutmak için ne yapar? Çok insan zayıf yönlerini kendinden bile saklar. Ve aşkta yenilmek, kaybetmek onlar için zayıflıktır. Bu yüzden hiç tepki vermez ve bir anda unutmuş gibi yapar. Bu arada gerçekten unutur, ta ki hiç ummadığı bir anda hazırlıksız bir şekilde hatırlayana kadar.

Unutmak için insan bazen hayal kurar. Önce hayallerinden çıkartır sevgiliyi. O’nun olmadığı hayallerle yeni hayatını kurgular. Kendini yokluğuna hazırlamak için düşüncelerini yalın hallere yoğunlaştırır. Böylece uykusuz gecelerde uykuya dalıp gider. Her uyanışta biraz daha unutur ya da unuttuğunu sanır.

İnsan ne kadar hayal kursa da alışkanlıklardan vazgeçmek zordur. En umulmadık yerde pat diye karşına çıkıverir unutmaya çalıştığın şey. Hala ayrıldığınızı bilmeyen bir dost sana O’nu sorar. Pembe bir yalan söyler, atlatırsın, yalana yeteneğin yoksa yakalanırsın.

Seni unutmak için hayal kuruyorum. Hiç gidemediğimiz o küçük tatil kasabasına gidiyorum, binemediğimiz at arabasında şöyle bir tur atıyorum. Bir an kokunu hissediyorum, istemeden sensiz hayalime de girivermiş buluyorum seni. Bir an düşünüyorum, ya istediğim bu değilse? Ya seni unutmak istemiyorsam ama birgün yüzünü bile hatırlayamazsam?
Belki de seni unutmamak için hayaline tutunuyorum.

Bu yazıyı paylaş!

•